ইন্দ্রজিত গাম
জ্যেষ্ঠ প্ৰবক্তা
ডায়েট, ধেমাজি
৮৬৩৮৩৭৯৮১৭
অসমৰ যিকোনো চাহৰ দোকান, ৰাজহুৱা বাছ বা ঘৰৰ শোৱনিকোঠালৈ চালেই আজিকালি এটা চিনাকি দৃশ্য চকুত পৰে- এদল মানুহ একেলগে বহি আছে ঠিকেই, কিন্তু সকলোৰে মূৰ তললৈ আৰু মুখবোৰ স্মাৰ্টফোনৰ নীলা পোহৰত আলোকিত। আমি একেখন চালিৰ তলতে শাৰীৰিকভাৱে উপস্থিত থাকিলেও মনৰ ফালৰ পৰা যেন হাজাৰ মাইল আঁতৰত। এয়াই আধুনিক ডিজিটেল যুগৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ সাঁথৰ। যি প্ৰযুক্তিয়ে আমাক গোটেই বিশ্বৰ লগত পলকতে সংযোগ কৰিলে সেই প্ৰযুক্তিয়েই আমাৰ আটাইতকৈ আপোন আৰু কাষৰ মানুহজনৰ মাজত অদৃশ্য, বিশাল প্ৰাচীৰ গঢ়ি তুলিছে।
অসমৰ দৰে ঠাইত য’ত চোতালত বহি ‘মেল’ মৰা বা ‘তামোল-পাণ’ খাই কথা পতাটো পৰম্পৰা আছিল, তাত এই ডিজিটেল প্ৰভাৱে আমাৰ সমাজখনক সলনি কৰি পেলাইছে। আমাৰ দিনটো এতিয়া এটা গভীৰ উশাহ বা সচেতনতাৰে আৰম্ভ নহয়, বৰং ম’বাইলৰ ন’টিফিকেচনবোৰ চোৱাৰ পৰাহে আৰম্ভ হয়। আমাৰ মনোযোগ বিশ্বৰ বাতৰি বা চচিয়েল মিডিয়াৰ ‘কিউৰেটেড’ ফিডবোৰে কাঢ়ি নিয়ে। আনকি কথোপকথনৰ মাজতো ফোনৰ শব্দই বাধাৰ সৃষ্টি কৰে যাক ‘ফাবিং’ (phubbing) বা ফোনৰ বাবে সন্মুখত থকা জনক অৱজ্ঞা কৰা বুলি কোৱা হয়। ইয়াৰ ফলত আমাৰ বাস্তৱ জগতৰ সম্পৰ্কবোৰ ক্ৰমান্বয়ে লঘু হৈ পৰিছে।
আমাৰ বৌদ্ধিক অভ্যাসো ইয়াৰ ফলত সলনি হৈছে। যিকোনো কথাৰ উত্তৰ লগে লগে ইণ্টাৰনেটত পোৱাৰ বাবে আমাৰ ধৈৰ্য্য আৰু মনোযোগ কমি আহিছে। গভীৰ অধ্যয়নৰ ঠাইত আমি কেৱল ওপৰে ওপৰে পঢ়িবলৈ শিকিছো। অসমৰ চহৰীয়া ব্যস্ত জীৱনত অফিচ আৰু ঘৰৰ পাৰ্থক্যও নোহোৱা হৈ পৰিছে। ২৪ ঘণ্টা সংযুক্ত হৈ থকাৰ ফলত আমাৰ জিৰণিৰ সময়বোৰো এতিয়া কামৰ ইমেইল বা আপডেটৰ মাজত বিলীন হৈ গৈছে। আমাৰ আজৰি সময়ত আমি ফুলনিৰ যত্ন লোৱা বা কোনো বাদ্যযন্ত্ৰ বজোৱাৰ দৰে শান্তিদায়ক কামতকৈ চুটি ভিডিঅ’ চাই বা স্ক্ৰ’ল কৰি কটাই দিওঁ, যিয়ে আমাক মানসিকভাৱে ক্লান্ত কৰি তোলে ।
এই পৰিস্থিতিৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ হ’লে আমি প্ৰযুক্তিক সম্পূৰ্ণ ত্যাগ কৰাৰ প্ৰয়োজন নাই, ইয়াৰ বিপৰীতে কিছু সচেতন সীমা নিৰ্ধাৰণ কৰিব লাগিবঃ
১) পৰিয়ালৰ লগত আহাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ সময়ত (যেনে দুপৰীয়া বা ৰাতিৰ ভাতৰ পাতত) ম’বাইল ব্যৱহাৰ নকৰা।
২) ৰাতিপুৱা বিছনাৰ পৰা উঠিয়েই ফ’নটো চোৱাৰ পৰিৱৰ্তে অলপ সময় নীৰৱে চিন্তা কৰা বা প্ৰাৰ্থনা কৰা।
৩) মেছেজ কৰাতকৈ সম্ভৱ হ’লে মুখামুখিকৈ কথা পতা বা ফোন কৰি কথা পতাৰ অভ্যাস কৰা।
ডিজিটেল জগতে আমাৰ দৃষ্টি প্ৰসাৰিত কৰা উচিত, আমাৰ সন্মুখৰ বাস্তৱ পৃথিৱীখনক মচি পেলোৱা উচিত নহয়। নিজৰ দৈনন্দিন অভ্যাস সলনি কৰি আমি এই দূৰত্ব ওৰ পেলাই সমাজলৈ প্ৰকৃত আন্তৰিকতা ঘূৰাই আনিব পাৰো।
